Lucke en Tala

1 november 1997 op mistige morgen om kwart over acht werd Lucke de wolfhybride reu (kruising van een Timberwolf met een Siberische husky ) geheel versuft door medicamenten (om hem met zo min mogelijke stress te vervoeren werd hij verdoofd) gebracht door Martina Kießling en Gerald Doenicke van de collega vereniging Gesellschaft zum Schutz der Wölfe e.V. uit Duitsland. Hij heeft daar in erbarmelijke omstandigheden in een veel te kleine ruimte moeten leven zonder dat hij buiten kon lopen (een ruimte van 5 vierkante meter). Hij was toen 16 maanden oud heel schuw voor mensen. Zij hebben hem weggehaald bij een man van 89 jaar.

Op 10 augustus 2005 hebben we controle gehad van de federale veterinaire dienst,die zonder meer positief is verlopen. Dr. Loir gaf ons wel de mededeling dat er in La Crête des Cerfs te Bouillon een wolf bij ons ging plaatsen. De veterinaire dienst had namelijk vastgesteld dat het wolvenverblijf te Bouillon te klein was voor het aantal wolven en dat er minimaal een wolf beter overgeplaatst kon worden naar onze vereniging.

Zaterdag 27 augustus 2005 zijn we naar Bouillon gegaan, we hadden afgesproken dat we een wolvin zouden meenemen als partner voor Lucke.

Aangekomen in het wolvenverblijf zagen we een wolvin die niet met het wolvenroedel meeliep. Het was een omegawolvin en zo te zien was ze volledig uitgesloten. Nadat ze in slaap was geschoten hebben we haar onderzocht, ze was even boven haar staart flink gewond geweest. Dit gedeelte was zeer hard, dus daar moest ze geregeld gebeten zijn. Deze wolvin zal bij Lucke een super leven krijgen.

Terug aangekomen in ons centrum stonden er al enkele medewerkers nieuwsgierig te wachten. Na een fotosessie in de auto hebben we haar in haar nieuwe verblijf gebracht bij Lucke. Ze liep onmiddellijk wat door deze ruimte, en na een zeer korte ontmoeting met Lucke hield ze zich schuil. Ze heeft zich enkele dagen verstopt in een hol die Toendra nog gegraven had.

Lucke had zelfs helemaal geen oog voor haar. Ze heeft de naam Tala gekregen.

De eerste tijd hebben we haar vlakbij het hol waar ze zich in verstopte haar eten en drinken gegeven. Heel langzaam kwam ze steeds langer uit haar hol. Ook Lucke heeft zijn doel in zijn leven teruggekregen, dat wil zeggen hij moet nu weer eten verdedigen. Omdat Lucke op eten als een hond reageert en niet als een wolf heeft hij zijn drukke bezigheid weer terug. Hij moet dus eten verdedigen, bij Lucke wordt dus het voer verspreidt, zo kan Tala ook aan het eten komen. Lucke is niet slim genoeg om het voer te verzamelen en het dan te verdedigen.

Als Lucke aan Tala ging ruiken dan dook Tala helemaal in elkaar, ze was gewend om op haar donder te krijgen. Maar Tala heeft snel geleerd dat Lucke niets doet. Als er nu gevoerd wordt dan staat Tala al te wachten, dan springt ze van blijdschap van links naar rechts. En komt heel dichtbij. Ze maakt ook gebruik van het hele gebied en speelt ‘s morgens maar zeker ’s avonds en crosst door het hele gebied, maar vooral aan die kant van de ruimte waar de ruimte van Nuri en Zoë grenst. Heel langzaam mag Tala ook vlakbij Lucke liggen, en ligt ze op die plaats waar ze zover als mogelijk alles kan observeren.

Nuri en Zoë

Op maandag 21 december 1998 zijn we in het Provinciaal recreatiepark Puyenbroek (Oostvlaanderen) acht wolven gaan halen. Deze dieren zaten daar op nog geen 200 vierkante meter. Echt veel over hoe oud de wolven zijn of hun karakter wist men er niet te vertellen. Wel zijn we er achter gekomen dat de leeftijd van zes wolven variëren van drie tot zeven jaar, en de geslachten zijn verdeeld in vier reuen en twee teven. De jongste zijn geboren in mei 1998, en het is een reu en een teef. Het zijn Noord – Amerikaanse wolven (Grijze wolven). De zes oudere wolven vormen een roedel, waarvan de alfa reu de naam heeft gekregen; Chakotay, de bèta reu; Kamatz, de derde in rang; Shunka, de vierde in rang; Yukon. De teven hebben als naam gekregen: de alfa Chamook en de bèta Matzi. We noemen dit roedel Chakotay’s pack. Jammer genoeg is op vrijdag 30 augustus 2002 Chamook overleden op 11 jarige leeftijd, enkele weken later zijn Kamatz en Shunka op ongeveer dezelfde leeftijd overleden. Op 11 augustus 2004 is Yukon van ouderdom overleden op een leeftijd van 14 jaar.
Op 15 jarige leeftijd is Chakotay gestorven op 05-06-2007. Heel triest en bijna niet te geloven, maar wat we vreesden is uitgekomen. Matzi heeft het overlijden van Chakotay niet kunnen verwerken en is hem gevolgd. Matzi is dan zelf overleden op 14-06-2007

De twee jongste hebben de volgende namen gekregen, de reu heet Nuri (Noeri), de teef heet Zoë.
De jongste zijn al niet meer zo jong in mei 2009 worden ze 11 jaar.

Enoek en Angelina

In september 1999 hebben we de twee broertjes Baxter en Enoek onder onze hoede genomen. Ze zijn in beslag genomen door het Ministerie van Middenstand en Landbouw van Oost Vlaanderen, en bij ons geplaatst. Het was toen heel slecht met hun gesteld, de achter poten van Enoek en Baxter stonden stijf naar achteren. Met een goede uitgebalanceerde voeding en een goede verzorging is het redelijk goed gekomen.

In mei 2007 is Baxter overleden aan een verwonding door zijn dikke wintervacht hebben wij niets vernomen van zijn verwonding. Dit is een probleem bij dieren die niet echt bij je in de buurt komen, Baxter werd door Enoek ook altijd op een afstand gehouden. Hij is jammer genoeg maar 8 jaar geworden.

Donderdag 17 mei zijn we terug uit Frankrijk gekomen met en Poolse Karpaten wolvin van twee jaar van de “Dieren Park Saint Croix”, onze Franstalige medewerker Pol Thoumsin heeft haar de naam Angelina gegeven. Angelina was uit haar roedel gestoten, dit dierenpark had dit op tijd gezien. Ze hebben haar uit het roedel gehaald en in een quarantaine ruimte geplaatst. Ze waren daar heel bezorgt om Angelina en hebben haar zonder verdoving in de vervoerskist geplaatst. Bij aankomst in het wolvencentrum hebben we haar in de ruimte naast Enoek geplaatst met de tussenpoort open, zodat ze bij elkaar konden komen. Ze was de eerste 15 minuten heel erg schuw, echter na een paar uur is zij de ruimte van Enoek ingegaan en Enoek haar ruimte. Er werd heel wat gesnuffeld; later stonden ze op zo’n 10 meter afstand naar elkaar te kijken. Korter zijn ze op deze dag niet bij elkaar geweest. Vrijdags waren ze iets korter bij elkaar en toen begon Enoek te grommen. Naderhand lagen ze weer ieder in hun eigen ruimte. Ze hebben nog twee dagen voorzichtig gedaan en het meeste initiatief is van Angelina gekomen. Ze hebben zich onderling uit gebreid besnuffeld en het is een pracht van een koppeltje geworden. Samen plassen betekend eenmaal dat wolven ook samen willen blijven (David Mech zegt wolves they pie together day stay together) dus dat is bij Enoek en Angeline zeker van toepassing. Ze doen alles samen eten drinken, en als de kerkklokken luiden huilen (zingen) ze samen heel mooi op hun vaste plaats waar ze altijd staan te zingen (huilen) en geregeld gaat Angelina dan met haar voorpoten op Enoek zijn rug staan en huilen dan zo samen, natuurlijk huilen de andere wolven mee. Angelina is een wolvin die graag in beweging is ze maakt heel wat km in haar gebied en heeft enkele nieuwe weggetjes gemaakt. Ook Enoek loopt een stuk meer door het gebied als vroeger. Angelina zorgt wel dat hij in beweging blijft.In de avond vooral als het schemert dan komen alle wolven in actie zeerzeker Angelina en Enoek, zij rennen en spelen dat het een lust is. Ze hebben veel plezier en als ze dan eindelijk even rusten, dan gaan ze samen wel eens een geluidje maken dat in het begin lijkt op neuriën en wat steeds wat harder wordt en heel langzaam overgaat naar huilen.

Tot het tot een pracht van een gezang is geworden en alle wolven mee gaan doen.

De Arctische wolven

De ZOO van Wuppertal mailde ons of we vijf Arctische wolvenpups wilden overnemen. We hebben besloten om dat te doen. Op vrijdag 12 oktober ’07 kregen we een telefoontje of we nog een pup extra erbij konden nemen. Dat was wel mogelijk maar we hadden maar vijf vervoerskisten, de ZOO van Wuppertal zorgde wel voor deze vervoerskist. De pups hebben de leeftijd van 6 maanden en zijn van twee verschillende moeders. Dinsdagmorgen 16 oktober 2007 omstreeks 9.00 uur hebben we na even zoeken de ZOO van Wuppertal gevonden. Na de aanmelding van onze komst werden we goed ontvangen met een kop koffie. We moesten wel nog even proberen of de vervoerskist van de ZOO in de auto geplaatst kon worden naast onze eigen kist, wat lukte naar een kleine aanpassing van deze kist. Daarna gingen we naar de wolven, daar stond een ploeg van een man of 10 om de dieren vanuit hun gebied naar binnen te jagen. Wat op enkele wegkruipers na in een rioleringspijp redelijk snel lukte. Even werden nog de ouderdieren uitgeselecteerd en weer naar buiten gelaten en werden de wolvenpups via de binnen appartementen de vervoerskisten ingejaagd. De verzorger wist nog wat te vertellen over de voeding wat ze kregen,ze krijgen nog iedere dag te eten. In de ochtend gaf hij de wolven vooral fruit maar ook andere dingen: zo gaf hij appels,peren, paprika, rode biet maar ook noten zoals walnoten en hazelnoten die ze zelf kraakte en volledig opaten. Zo ook met pindanoten ook deze aten ze met de schil. In de late middag kregen ze botten en vlees. Iedere dag ander vlees met botten en geregeld orgaan vlees zodat het eten gevarieerd blijft. In Bilstain aangekomen hebben we de wolven in hun nieuw gebied los gelaten. Opvallend was wel dat ze niet echt onder de indruk waren van de reis. En ze allemaal in het spoor van de eerste wolvenpup het gebied in liepen. Ze vluchtte niet maar bleven zelfs even rond kijken.

Het televisie team van “Dieren in Nesten” hebben van deze wolvenverhuizing opnamen gemaakt. Deze reportage zal dan ook in de nabije toekomst worden uitgezonden op “één”.

De dames hebben de naam Inga, Makouya, Mosi, Motoki, Waya.
De reu heeft de naam Chaim (Gajiem).